Kinezyterapia – leczenie z wykorzystaniem różnych form ruchu

 

Odpowiednio dobrane ćwiczenia sprzyjają nie tylko zrównoważeniu napięcia mięśniowego, ale także rozluźnianiu mięśni i przywracaniu ich funkcji i stabilności.

Trening terapeutyczny – zestaw ćwiczeń specjalnie dobranych do dysfunkcji, wieku i możliwości. Stosowany w celu wzmocnienia i stabilizacji osiągniętego stanu.

Trening po urazie i kontuzji

Trening funkcjonalny

Trening modelujący

Trening korekcyjny

Trening dla seniora

„Zdrowy kręgosłup”

„Powrót do formy”

„Utrzymaj  formę”.

Popraw wydolność.

Cofnij swój zegar biologiczny.

 

Instruktaż ćwiczeń – Ćwiczenia stabilizujące i trening propriocepcji – Trening funkcjonalny

Kinezyterapia stosowana jest w profilaktyce, rekreacji i rehabilitacji.

 

Taping medyczny – Kinesiology taping

Mięśnie nie są tylko atrybutem służącym do przemieszczania się, ale mają także wpływ na krążenie krwi i limfy oraz temperaturę ciała. Jeżeli praca mięśni jest nieprawidłowa, może to skutkować szeroką gamą objawów. Rozwijając metodę, wynaleziono kilka rodzajów elastycznych plastrów dla wspomagania mięśni bez ograniczania ich ruchomości. Stosując plaster na zmienione chorobowo mięśnie, aktywuje się jednocześnie naturalny proces regeneracji organizmu zmniejszając ból, obrzęk a jednocześnie przywracając utracone funkcje. Dzięki temu stwarzamy optymalne warunki do regeneracji uszkodzonego obszaru.

Plastry stosowane w tej metodzie mają rozciągliwość i grubość zbliżoną do skóry człowieka. Są hypoalergiczne, przepuszczalne dla wody i powietrza, dzięki czemu mogą być noszone przez kilka dni. Plaster naklejony na skórę delikatnie unosi ją zmniejszając ciśnienie zwiększone przez obrzęk a tym samym zmniejszając podrażnienie struktur. Zwiększa się przestrzeń w tkance podskórnej, gdzie ulokowane są wszystkie rodzaje receptorów, naczynia krwionośne oraz limfatyczne. Podwyższone ciśnienie utrudnia krążenie krwi i ogranicza sprawny przepływ limfy, co skutkuje zwiększonym uciskiem na receptory wywołując ból. Wcześniej wspomniany efekt podnoszenia skóry daje szybką ulgę, znosząc ucisk na receptory bólowe i przywracając prawidłowe krążenie krwi i limfy.

Plaster wpływa także pośrednio na powięź mięśnia usprawniając jego pracę. W przypadku mięśni nadmiernie napiętych powoduje ich rozluźnienie, co skutkuje przywróceniem pełnego zakresu ruchu. Naklejony na mięśnie osłabione wspomaga ich efektywną pracę.

Taping Medyczny jest nie tylko uzupełnieniem manualnego drenażu limfatycznego, ale także terapii manualnej i innych zabiegów.

Efekty stosowania Tapingu Medycznego:

  • poprawia funkcjonowanie mięśni regulując ich napięcie
  • usuwa obrzęki spowodowane zaburzonym krążeniem krwi i limfy
  • łagodzi ból
  • wspomaga działanie stawów: – stymuluje proprioreceptory – koryguje kierunki ruchów nieprawidłowych – zwiększa stabilność

Gama zastosowania plastrów jest bardzo szeroka: wspomniane wcześniej leczenie urazu, redukowanie zapalenia czy gromadzonego się płynu (wysięki, ale także krwiaki), korygowanie postawy ciała, objawy przeciążeń (łokieć tenisisty, golfisty). Możliwe jest także stosowanie plastrów na ból głowy.

Wskazania:

  • stymulacja mięśni osłabionych
  • rozluźnienie mięśni nadmiernie napiętych
  • zapobieganie nadmiernym rozciągnięciom
  • ochrona stawów
  • działanie przeciwbólowe
  • redukcja zapalenia
  • zmniejszenie obrzęków limfatycznych
  • zwiększanie lub ograniczanie ROM
  • stymulacja proprioreceptorów
  • korekcja postawy ciała
  • koryguje ustawienie powięzi

Poizometryczna Relaksacja Mięśni

Poizometryczna Relaksacja Mięśni (PIR) jest jedną z technik tzw. energizacji mięśni (zbiór metod wykorzystujących wysiłek fizyczny pacjenta na różne sposoby, w celu likwidowania zaburzeń w obrębie tkanek miękkich), wykorzystywana do likwidacji nadmiernego napięcia mięśni. Opiera się na fizjologicznych mechanizmach, jakie zachodzą w mięśniu podczas pracy. PIR wykorzystuje fazy wdechu i wydechu do zwiększenia i zmniejszenia napięcia mięśniowego, w czasie, którego następuje rozciągnięcie mięśnia. Poizometryczna Relaksacja Mięśni PIR działa na dwa sposoby: po pierwsze rozluźnia mięsień rozciągany jeszcze przed jego rozciągnięciem i rozluźnia też mięsień antagonistyczny w stosunku do niego-jest to tzw. zjawisko antagonistycznego hamowania.

PIR składa się jakby z trzech części:

  • Izometryczne napięcie mięśnia, który chcemy rozciągnąć trwające ok. 10s.
  • Zaraz po napięciu rozluźniamy mięsień na ok. 10s.
  • Podczas rozluźnienia rozciągamy mięsień delikatnie powiększając zakres ruchu, który mieliśmy do tej pory o to, co powstało w trakcie rozluźnienia.

Czynności te można powtarzać kilkakrotnie za każdym razem zwiększając zakres ruchu. Dodatkowo wykorzystuje się ruch gałek ocznych.

Mięśniowo – powięziowe rozluźnianie

Jest to metoda, w której pacjent jest całkowicie pasywny i nie wykonuje żadnych czynności.

Restrykcje w obrębie powięzi mogą powodować powstawanie nieprawidłowych napięć, które pociągają struktury kostne w nieprawidłowych kierunkach, doprowadzając do kompresji w stawach, powodując ból i dysfunkcję.

Struktury nerwowe i naczynia krwionośne mogą być uciskane zaburzając ich funkcję. Skrócenie struktur mięśniowo-powięziowych powoduje ograniczenie długości redukując siłę, możliwości kurczenia i wytrzymałość.

Przedstawiona metoda polega na likwidowaniu restrykcji wykorzystując tzw. fenomen rozluźniania.

Techniki Aktywnego Rozluźniania (ATR)

Technika polega na utrzymaniu stałego nacisku lub zablokowaniu tkanek, podczas gdy jednocześnie wykonywane jest rozciąganie tkanki. Istnieją trzy typy technik aktywnego rozluźniania:

Pasywna: terapeuta utrzymuje nacisk na tkankę i sam porusza częścią ciała, którą ma rozluźnić. Forma ta jest bardzo relaksująca i powoduje duże rozluźnienie.

Aktywna: terapeuta aplikuje nacisk a pacjent wykonuje ruch ciała w kierunku rozciągania. Jest ona bardziej intensywna, ale czasami lepiej tolerowana przez pacjenta szczególnie w bólu (samokontrola ruchu). Można ją połączyć z oporowaniem ruchu lub technikami energizacji mięśni.

W pozycji obciążenia stawu: jest bardzo efektywna w przywracaniu pełnej funkcji tkanek np. u sportowców. Powinna być wykonywana na końcu procesu leczenia.

Autoterapia

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.